Yaşar, sıpayı görür görmez adını verir: “Rengin boz, boyun bıdık; adın olsun Bozbıdık.” Bozbıdık Emre Dayı’nın şefkati ve Yaşar’ın sevgisiyle büyür. Köyün gönlünde yer eder. İki ayağı üstünde yürümeyi bile becerir. Ancak bir gün her şey değişir. Bozbıdık’ın çoban yollarında, su kenarlarında, yıllara yayılan özlem dolu yolculuğu başlar. Erol Büyükmeriç’ten hayvan sevgisi, yoldaşlık, ayrılık ve kavuşma üzerine içli ve zamansız bir anlatı.
