Onu aşağı çeken kin ve “yaracıkları” bıraktığı için, şu an tasasız ve kıvrak bir hâlde. Hiçbir şeyin olmadığı yerde ne vardır? Hiçbir şey olmadığında bile var olan mekân; “tasasız ve kıvrak”a dönüştürülen ben olsam. Hiçlik hâli telaşlandırsa da daha cazip geliyor; maddesellikten uzak olma hâli. Bir şey hep var mı? Bir şey, biz ketum hayvanlar olsak da olmasak da hep var mı? O nârâ beni irkiltti. Yetip yetişip yeşertti. Bu ruh nardır, nârâdır, mânâdır ve candır. Mutlaktır ve mutlaka vardır; özdedir. Zaman nârâda mutlaka vardır, mutlakça vardır; mânâca derindir ve bence güzeldir.
