“Bir Unutuşun Sosyolojisi, Ğadîr-i Hum: Peygamber’i Unutmak” adlı bu çalışma, İslâm Medeniyeti’nin zihninde açılan o derin “amnezi” (kafa travması) yarasının, yani kurumsal unutuşun anatomisine dair bir arkeolojidir. Eldeki kitabın, ana omurgasını oluşturan temel tez şudur: Cemiyet hafızasından çok büyük bir olayın silinmiş olabilmesi, zihinsel bir arıza değil, olsa olsa planlı ve hegemonik bir inşâ faaliyetidir. Doğrusu “Kabileci Arap Siyasi Kültürü” ve imparatorluklar, Yüce Peygamber’in vasiyetini değil, kılıçların ve uzlaşmaların sınırlarını tanırlardı. Acaba “Ğadîr’in unutulması"; Hz. Peygamber’in son büyük iradesinin, Kabileci çoğunlukçu Arap siyasi aklı’na karşı engel teşkil etmesi miydi? On binlerce şahidi olan bir Ğadîr’in unutturulması, tam anlamıyla bir toplumsal mühendislik harikası mı sayılmalı?... Kitap okunmadan bilinmez. Eser, Ğadîr olayını sadece Şii-Sünni ayrışmasının teolojik bir malzemesi olarak ele almaz; onu modern siyaset biliminin ve sosyolojinin en büyük travmalarından biri olarak okur.
