"Ey benim yüzü ak, yüreği pak kalemim! Sen hiçbir zaman riyâya binek olmadın. Seni küçücük bir alem gibi havaya kaldırıyorum, din ve devlet ulularının ruhları, milletimizin vicdanı senin hakkında hakem dursun. Kim ne şüphe ederse etsin, kim ne dudak bükerse büksün; babam vasiyeti oluşun ve temizliğin ve doğruluğun hürmetine işte ben seni öpüp başıma koyuyorum. Şimdi biraz dinlen.” "Din terbiyesinin niçin aleyhinde bulunuyorlar anlamam. Bâzı kimseler fazîlet öğrenmek için dîne ihtiyaç yok, Allah ve Peygamber mefhumlarını öğrenmesek de olur, diyorlar. Soruyorum: Hak, vicdan, ahlâk mefhumlarını da öğretmeden olur mu? Yoo... Onlar lâzım, diyorlar. Âdetâ meyvasını yiyip ağacını inkâr etmeğe benziyor. Bana kalırsa derim ki: Ey felek! Allah'sız, Muhammed'siz dünyayı al, başına çal!” Safiye Erol
