Kâzım Karabekir, Millî Mücadele’nin en kritik günlerinde sorumluluk üstlenen, zaferin ardından ise eski silah arkadaşlarıyla yolları ayrılan bir kumandandı. Ona göre mesele makam ve mevki değil, milletin hürriyeti ve geleceğiydi. Bu yüzden gerektiğinde en yakın arkadaşlarına karşı çıkmaktan, düşüncelerini açıkça söylemekten ve yalnız kalmaktan çekinmedi. “Şerefimi bugünkü makamımda tamamen söndürmekten ve daha korkunç iftiralara uğramaktansa milletin saflarına karışarak onlarla birlikte olmayı ve milletvekili kalabildiğim sürece onlar için Millet Meclisi kürsüsünden gür sesle haykırmayı daha şerefli buldum.”
